آبیــ آبان

روایتی تازه از پائیز

آبیــ آبان

روایتی تازه از پائیز

آبیــ آبان

جوانی من طوفانی بود ظلمانی
که اینجا و آنجا بر آن تابیدند خورشیدهای فروزان؛
تندر و باران چنان به ویرانی‌اش کشید
که در باغ من اندک ماند میوه‌های گلگون
حال که غروب اندیشه‌ها فرارسیده
بیلچه و شن‌کش باید
تا سامان دوباره بخشم زمین‌های به سیلاب شسته را
آنجا که آب حفره‌هایی به بزرگی گور کنده.
و چه معلوم این گل‌های تازه‌ای که به رؤیا می‌بینم
در این زمین شسته چون ریگزار ساحلی
جان دوباره بگیرند به قوت توشه معنوی؟


این وبلاگ و قصه هایش را بخوانید...

۱ مطلب با موضوع «فیلم بازی» ثبت شده است

"اتاق تاریک" فیلمی به کارگردانی روح الله حجازی، با بازی ساعد سهیلی و ساره بیات، مهمون تعطیلات اخیر ما بود. فیلمی اجتماعی، با موضوع اصلی آزار جنسی کودکان، که تقریباً خوش ساخت بود. جدای از تکنیک های سینمایی که سررشته ای ازشون ندارم، تشخیص فیلم خوب و بد فقط از حس خوب یا بدیه که ازش می گیرم. فیلم هایی بودن که با دیدنشون بغض کردم، و بعضی صحنه ها واقعاً اشکمو در آورده، فیلم هایی هم بوده (برخلاف تعریف و تمجیدهای زیاد) زیاد به دلم ننشسته. علی ایحال منظورم از این حرفها اینه که هر آنچه میخوانید، صرفاً دیدگاه شخصی بنده ست و هیچ ادعایی در زمینه فیلم و سینما وجود نداره، هرچند که به فیلم خوب دیدن اعتقاد زیادی دارم، و سعی کردم آثار برجسته سینمای ایران و بخصوص جهان رو ببینم.

برگردیم به "اتاق تاریک"؛ قصه فیلم اینطوره که فرهاد (ساعد سهیلی) و هاله (ساره بیات) زن و شوهری هستن با اختلاف سنی نسبتاً زیاد (مشخصه دیگه کدوم بزرگتره!)، و صاحب فرزند پسری که همون ابتدای فیلم با گفتن یه جمله، مسیر فیلم رو تعیین میکنه. جمله ای با این مضمون که شبهه آزار جنسی رو بوجود میاره. در کنار آشفته حالی پدر برای حل این معما و پنهان کردن موضوع از همسر، برخی رفتارهای تربیتی نکوهیده والدین قصه، روشن میکنه که ترسوندن بچه از هرچیزی مثل اتاق تاریک، لولو خرخره، آقا دزده و ... روی رفتارهای شخصیتی و شکل گیری هویتی بچه ها تاثیر زیادی داره، و نباید والدینی باشیم که با ترسوندن بچه هامون سعی بر ساکت نگه داشتن و به زعم خودمون تربیت بچه ها داشته باشیم.

فارغ از ماجرای قصه که آخرش معلوم شد اتفاقی نیفتاده و همه اش سوءتفاهم بوده، اما متاسفانه موضوع آزار جنسی کودکان به شدت موضوع مهمیه که در سراسر دنیا وجود داره، و افراد پدوفیل گاهی اوقات چنان خطرناک میشن که فجایعی مثل اتفاقات چند سال اخیر رخ میده، و در نهایت به طرز بی رحمانه ای منجر به مرگ کودک میشه. نمیدونم واقعاً راه گذر از این اتفاقات چیه، باید آموزش ببینیم؟ به بچه ها آموزش بدیم؟ واقعاً نمیدونم. در دنیایی زندگی میکنیم که هر روز یک انحراف روان شناختی جدید پیدا میشه و افرادی رو می بینیم که گرایشات عجیبی به مسائل جسمی و روحی مختلف دارند. هرچند که رفتار پدوفیلی از دیرباز همراه بشر بوده، این موجود دوپا که خودش رو اشرف مخلوقات میدونه! اما فجیع ترین ابعاد غیر انسانی از خودش بروز میده. به راستی ما اشرف مخلوقاتیم؟!

۴ نظر موافقین ۵ مخالفین ۰ ۰۳ ارديبهشت ۹۸ ، ۰۸:۱۹
حمید آبان